آخرین مطالب
پربازدیدترین مطالب


۱۶ فروردین ۱۳۹۶

محسن نامجو

رادیو و تلویزیون


روزنامه‌ی خاطرات «…السلطنه» | قسمت دهم


 

صبح نیت کرده بودم حمام بروم. تامل که نمودم، ملتفت شدم که نروم تمیزتر می‌مانم. نرفتم. همانطور آب نکشیده حضور شاه شرفیاب شده زمین بوس کردم. دهان مبارک را باز نموده آنچه فحش فاحش بود نثار چاکر و اهل بیت چاکر نموده با لگد مبارک به آبگاه بنده کوبیدند. از درد بیخود شده نفس گیر گردیدم. با خوف هرچه تمام‌تر علت مرحمت قبله عالم را سئوال کرده دانستم الحمدالله کدورتی از بنده نبوده است. چند کلمه از میان فحش‌های روح‌پرور دستگیر بنده شده ملتفت شدم که ذات ملکوتی صفات بخاطر سلوک ” حلیم السلطنه” اندک پریشانی خاطر داشته او را فرستاده‌اند بیاید. الحال پشت درب بارگاه فلک اشتباه، به انتظار ایستاده، تا معلوم کند که خدمتش طناب می‌اندازند یا امر به شقه می‌فرمایند. قبله عالم نهایت لطف کرده صبر فرمودند تا نفس چاکر قدری جا افتاد. بعد فرمودند، فلانی! با او چه کنیم؟ توسطی نموده، جواب بی‌سروته شنیدم. ادب کرده کناری ایستادم.
امر به احضار شاهزاده ” حلیم السلطنه” فرمودند. حاضر که شد، با کمال تحیر ملاحظه کردم که به‌روی شاهزاده لبخند زده قهوه سفارش فرمودند. ندانستم چرا شاهزاده که دماغی یافته بود، به شنیدن کلمه قهوه بی‌حال شده رنگ به صورتش نماند. قبله عالم قدری صحبت فرمودند تا ” شقی خلوت” با یک فنجان قهوه دخول نموده فنجان را مقابل شاهزاده روی میز نهاده خروج کرد. بندگان همایونی سئوال نامربوطی فرمودند شاهزاده رفت که جواب بگوید، مهلت نفرمودند که حکما اول قهوه را نوشیده و ثانیا جواب عرض نماید. جز اطاعت چه چاره؟ قهوه را نوشیدن همان بود و سرنگونی شاهزاده و صندلی، معا همان. قهوه طوری غلیظ طبخ شده بود که بنده از همانجا که ایستاده بودم بدون لحظه‌ای انتظار بوی الرحمان را به مشام حس نموده بی دماغ شدم. ذات اقدس دفعتا پریشان حال شده حکیم خواستند. حکیم ” شلیمر” در آبدارخانه با آبدارباشی به شرط هر دست دو مثقال شیره زعفرانی، دو برگرد، نرد می‌باخت. فریاد شاه را که شنید شیش و بش را بازی نکرده تاس در جیب گذاشته به طرفه‌العینی مشرف شد.
شاه اشاره به جنازه نموده فرمودند ببین شاهزاده چه مرضی دارد. گویا قهوه غلیظ بوده ازدیاد گرمی شده لابد باید هندوانه شریف آباد با عناب سلطانی بخورد. حکیم ” شلیمر” از طبابت قبله عالم مکدر شده که چرا در طبابت دیگری مداخله باید کرد. مریض مرا البته کسی نباید دوا بخوراند. ولی چیزی نگفته به فروبردن سگرمه‌ها اکتفا نموده بالین جنازه رفت. حاجت به دولا شدن و گوش چسباندن نیافتاد. شلیمر عرض کرد گویا جناب ” حلیم السلطنه” مشغول پوساندن کفن هشتم باشند. چون فرنگی‌ست بیچاره نمی‌داند کفن هفتم که پوسید، میت البته بی کفن می‌ماند. قبله عالم ملتفت خبط حکیم نشده، ظاهر را پریشان نموده فرمودند حیف شد. مثل ” حلیم” نوکری، هر روز البته پیدا نمی‌شود. عرض کردم سر قبله عالم و ذات ملکوتی صفات به سلامت. سر سگ بزنید، یک کرور حلیم السلطنه پس می‌اندازد. نوکر چه قابل دارد که خاطر مبارک پریشان شود. فرمودند: فلانی! خوب صحبت می‌کند. التفاتا دو عدد توسری به چاکر زده مرخص فرمودند. با کمال شعف بیرون زده سر از پا نشناختم. اهل خانه اسباب حمام حاضر کرده با نوکر حمام فرستاده بود، به خیالی که من حمام می‌روم. موی آشفته را که محل توسری قبله عالم بود نشان داده گفتم البته تا یک ماه حمام نمی‌روم. اهل خانه که شنید من توسری خورده‌ام فی‌الفور میهمانی خبر کرده قوم و خویش را دعوت نمود. لذت داد. شب خوشی گذراندم. تا فردا چه شود.