آخرین مطالب
پربازدیدترین مطالب


۱۸ خرداد ۱۳۹۷

سخیداد هاتف

طنز افغانستان


کتابچه‌ی عقلاطون| صد و پنجاه و ششم | دکتر رمضانِ خشک کار


 

 

سابق در افغانستان علمای بزرگوار اسلام اعلام می‌کردند که فلان روز اول رمضان المبارک است، خواهران و براداران مطلع باشند. این ختم گپ بود. یعنی همه می‌دانستند که بدون چون و چرا باید روزه بگیرند. از در و دیوار صداقت می‌بارید. هیچ‌کس سعی نمی‌کرد روزه را جذاب و مفید جلوه بدهد. حتا خود علما گاهی می‌گفتند “پیرش را آب ببرد. کاش زود تمام شود”. مردم تشنه و گرسنه از دشواری روزه گرفتن  فغان می‌کردند. علنا می‌گفتند که اگر در رمضان سگ شده‌اند، به خاطر تاثیرات همین ماه مبارک است. باوجود این، روزه‌ی خود را می گرفتند و بایدها و نبایدهای آن را به شدت رعایت می‌کردند. کسی از کسی فرار  نمی‌کرد. چرا که همه روزه می‌گرفتند و دلیلی نداشت که آدم از دیگران پنهان شود. در ماه رمضان افراد متوجه می‌شدند که گشنگی‌ای که از دل برآید لاجرم بر دل نشیند. به همین خاطر، تا یکی می‌گفت خیلی گرسنه‌ام، دیگران بی‌درنگ بر حقانیت گفتار او مهر تایید می‌زدند. در آن دوران مهر تایید هم مثل حالا زیاد نبود. با هر مصیبتی بود مردم مهر تایید پیدا می‌کردند و آن را بر کلام حق می‌زدند.

اما وضعیت این گونه نماند.

فاز اول:

اسرائیل که فلسطین را اشغال کرد، جمهوری اسلامی ایران روزی ساخت به نام “روز قدس”. عده‌یی از مردم افغانستان گفتند برویم ببنیم این روز چه هست. در این موقع شوروی سابق هم بر افغانستان لشکر کشید. عده‌ی بیشتری مجبور شدند دست بچه‌های خردسال خود را بگیرند و بروند به ایران. در ایران بود که افغان‌ها متوجه شدند جهان چه قدر پیشرفت کرده و ما چه قدر از کاروان عقب مانده‌ایم. این متوجه شدن کار خود را کرد. افغان‌های میانسال و پیر با خود گفتند:

“از ما گذشت. اما فرزندان‌مان نباید مثل ما کور بمانند”.

این افغان‌های فداکار فرزندان خود را به مدارس انقلابی ایران فرستادند و خودشان رفتند به کارخانه‍‌ی چای و سنگبری و شرکت‌های ساختمان سازی و … تا خرج این بچه‌ها را فراهم کنند. بچه‌ها زود ثمر دادند. و دقیقا در همین جا بود که رمضان و روزه فلسفه‌دار شد. می‌گویید چه طور؟ خوب، بچه‌هایی که به مدارس رفتند از آموزگاران انقلابی و متعهد خود یاد گرفتند که روزه فقط گرسنگی و تشنگی نیست. آموختند که روزه فلسفه دارد. آن هم نه هر فلسفه‌یی. فلسفه‌ی انسان ساز. یاد گرفتند که ماه رمضان برخلاف تصور سطحی ظاهربینان و منافقان و مزدوران فرهنگ منحط غربی فقط ماه گرسنگی کشیدن نیست. ماه ضیافت الله است. در این ماه درهای برکات آسمانی به روی روزه‌داران باز می‌شوند و انسان به مدارجی از پرورش اخلاقی و خلوص نفسانی دست می‌یابد که در ماه‌های دیگر خوابش را هم نمی‌تواند ببیند.

در افغانستان مردم از این چیزها خبر نداشتند. می‌گفتند روزه بد است، ضرر دارد، فشار می‌دهد و گور آدم را می‌کند. ولی چون خدا و رسولش گفته بگیرید، می‌گیریم. همین.

جوانان فرهیخته و متعهد که در بالا ذکرشان رفت، ابتدا خانواده‌های خود را از غفلت و معصیت بیرون آوردند. به آنان گفتند که روزه گرفتن هرچند سخت است، فواید معنوی بسیار دارد. بعد، به افغانستان برگشتند و میلیون‌ها هموطن خود را غفلت‌زدایی کردند.

فاز دوم:

مردم افغانستان که دیدند هرکه ایران رفت ملا می‌شود/ نور چشم مومنین‌ها می‌شود، تعداد بیشتری از فرزندان برومند خود را به ایران فرستادند که درس بخوانند و به وطن برگردند و مردم را به راه راست هدایت کنند. این مرحله‌ی دوم مصادف بود با ورود روحانیون به فاز دوم  روزه شناسی. در این فاز دیگر کسی نمی‌گفت روزه فواید معنوی دارد. آن را که همه می‌دانستند. ژوزف پوانکاره‌ی فرانسوی هم در موردش تئوری داده بود و تاییدش کرده بود. حالا نوبت اثبات کردن روزه از نظر علم طب، فیزیک، کیمیا، اخترشناسی، بیولوژی، ریاضی و هندسه بود. هزاران تن از طلبه‌های مجهز به کامپیوتر و لابراتوار در قم و مشهد و نجف در این باره تحقیق می‌کردند که چرا هر طور شده روزه باید برای مغز و بدن انسان بیش از حد مفید باشد. تحقیقات‌شان به زودی نتیجه داد و نتیجه  به سمع براداران طلبه‌یی که از افغانستان تشریف برده بودند نیز رسید. آن تحقیقات نشان می‌دادند که واکنش بدن در برابر گرسنگی یک مومن در ماه رمضان با واکنش آن در برابر گرسنگی یک انسان کثیف و غربزده کاملا تفاوت دارد. پژوهشگران مسلمان در چندین حوزه‌ی علمیه از طریق آزمایش‌های پیچیده‌ی فقهی- بیولوژیکی اثبات کردند که بدن انسان در ماه رمضان ( و فقط در ماه رمضان) ماده‌ی سیاهی به نام استروپتوتوکامینوگاباکاکایورانیموکودین ترشح می‌کند که مخصوص محافظت بدن روزه داران در برابر آثار منفی تشنگی و گرسنگی است. چندین دانشگاه معتبر دنیا، از جمله آکسفورد و استنفورد و هاروارد و سوربن، نیز در لابراتوارهای خود به عین همین نتیجه رسیدند اما نتیجه را یهودانه پنهان نگه داشتند تا اهل کتاب به سوی حقیقت اسلام نجهند.

 

امروز بحمدالله در افغانستان همه آگاه و بیدار شده‌اند. می‌دانند که روزه نه فقط مضر نیست که هزاران فایده‌ی معنوی و بدنی دارد. بسیاری از افرادی که فواید بدنی روزه را زیاد دیده‌‌اند، اسم ماه مبارک را ” دکتر رمضان خشک کار” گذاشته‌اند. هر سال در ماه رمضان میلیون‌ها انسان مومن و خداجوی افغان با شکم‌های گرسنه و لبان تشنه و بدن‌های مجهز به ماده‌ی سیاه استروپتوتوکامینوگاباکاکایورانیموکودین به جست و جوی خدا می‌برآیند و خدا را نمی‌یابند. البته خودشان نمی‌خواهند بیابند، چون می‌دانند که اگر امسال سال است، سال آینده هم سال است. اگر تا خدا را بجویند او را بیابند، آن وقت کی را بجویند؟